Gastro-Moto Tour Malaga Valencia

Voor onze zomerse motortour is dit keer de keuze gevallen op Valencia.  Deze stad is dé plek voor een goede paella. En dat is ook ons hoofddoel: paella eten.

Met de flink bepakte Yamaha Custom 1300 vertrekken we met een nog koele bries uit Malaga. De eerste etappe, met witte dorpjes op de heuvels,  is ons vertrouwd. Via binnenwegen, we hebben namelijk geen haast, bereiken we Jaen. Iedere keer verbaas ik me weer over de hoeveelheid burchten en kastelen op de bergtoppen in dit gebied.

De hele omgeving is gegroeid met olijfbomen, ik ruik de sterke olijfoliegeur door mijn hermetisch gesloten helm heen. Even verder laten we Ubeda en Baeza links liggen. Deze twee prachtige Unesco-plaatsjes, die overigens zeer de moeite waard zijn,  hebben we al eens eerder bezocht. De overgang van Andalusië naar Castilla la Mancha wordt schilderachtig bevestigd. Ineens rijden we niet meer tussen de olijfbomen maar door goudgele pas gemaaide graanvelden en akkers met diepgroene maïsstengels. Het is inmiddels warm geworden en het is stil op de weg.

We komen zo nu en dan wat vrachtverkeer tegen en stoppen bij een wegrestaurant op een binnenweg waar we aanschuiven bij stevige stoere vrachtwagen chauffeurs. Restaurants waar veel vrachtverkeer staat zijn altijd goed, je krijgt er een uitstekend dagmenu voor rond de tien euro. De fles Rioja, die zonder dat we dat vragen op tafel wordt gezet, wordt niet in rekening gebracht. Honger is de beste kok. We laten ons de twee streekgerechten; gebakken bloed (morcilla) en de stierenballen (huevos de toro) uitstekend smaken en klimmen voldaan weer op onze motorfiets.

20150702_120906     20150702_120951     20150705_163033

Ik ben bevoorrecht. Omdat ik achterop zit kan ik prima rondkijken en van de omgeving genieten. De chauffeur  geconcentreert zich op de weg, op twee wielen ben je nu eenmaal kwetsbaarder dan op vier en iedere onverwachte hobbel of kuil moet deskundig genomen of ontweken worden.

In een greppel draaft een verward konijntje met ons mee en even verder ontwijken we een twee meter lange slang die op het zwarte wegdek ligt te kronkelen. In het vlakker wordend landschap dartelen witte paarden en grazen zwarte stieren. In de namiddag komen we aan in het hotel aan de rand van Albacete. De motor mag in de garage uitrusten waar hij wordt vergezeld door een twintigtal oldtimers. De temperatuur is flink opgelopen, wij zijn blij dat we ons van de zware helm en de warme motorkleding mogen bevrijden, nemen een verfrissende douche en slapen s´avonds onder de  verkoeling van de airco.

De volgende morgen hijsen we ons al vroeg weer in de pakken. Bij het uitchecken horen we dat de verzameling oldtimers niet toebehoort aan hotelgasten maar een privécollectie is van de eigenaar van het hotel. De receptioniste wenkt met haar hoofd naar de lounge waar een oude man aan een tafel een krant zit te lezen. Ik vermoed dat het meisje in de receptie op rustige momenten de taak wordt toebedeeld om de bejaarde auto´s in de garage van stof te ontdoen.  Als we de motor starten ronkt ze vriendelijk, ze heeft er zin in. Via provinciale wegen komen we aan bij het plaatsje Requena. Nu is het nog maar een anderhalf uur naar Valencia. Eigenlijk had ik velden met sinaasappelbomen verwacht maar tot mijn verrassing zie ik enorme wijnvelden die worden afgewisseld met heuvels dennenbos, een opvallende combinatie.

Dankzij de goede voorbereidingen van de bestuurder rijden we in één keer door naar het Abba Hotel in het centrum van de stad. Ook hier mag ons stalen ros verpozen in de ondergrondse garage. Bij het inchecken krijgen we, heel attent,  een kan koud citroenwater en een glaasje koele zoete witte wijn aangeboden, en dat is zeer welkom!

Als we onze langeafstandsuitmonstering verwisseld hebben voor de touruitrusting, dat wil zeggen: korte broek, sandalen en mouwloos leren jack, tuffen we door het centrum naar de Malva Rosa promenade aan de kust. Met een rommelende maag nemen we plaats in restaurant Casa Carmela waar, naar het schijnt, de beste paella´s gemaakt worden. We bestellen een chardonay uit Valencia die de gedroogde tonijn (mohama) en gebakken rode parika´s (pimientos asados) bij het voorgerecht uitstekend vergezellen.

20150703_142511     20150703_151234     20150703_145918

Speciaal voor het blog mag ik een kijkje in de keuken nemen en ik voel me bevoorrecht als ik het geheim van de kok mag ontrafelen. In de donkere keuken waar het minstens zestig graden is staan negen paellapannen te pruttelen op open vuur. De kok vertrouwt me toe dat het vuur gestookt wordt met sinaasappelhout. De rookgeur die in de paella trekt, geeft de extra dimensie aan het typische rijstgerecht. Zo snel als ik kan, verlaat ik oververhit de rokerige keuken. Zouden die koks regelmatig afgewisseld worden? Het lijkt me vooroorlogs slavenwerk.

Enige minuten later wordt er een enorme paellapan op tafel gezet. Dat krijgen we nooit op, denk ik. Maar dan zie ik dat er enkel een dun laagje paella in de pan zit dat zowel aan de bodem als aan de oppervlakte een knapperige beet heeft. We zijn het er al snel over eens. In Casa Carmela, waar de paella´s al vier generaties op dezelfde wijze bereid worden, eet je de meest vingeraflikkende paella die je ooit in je leven zult proeven. Het meest gefotografeerde,  geroemde en bestelde gerecht ter wereld gaat misschien wel bijna aan zijn eigen succes ten onder. In duizenden keukens wordt de rijstschotel verstikt door ontelbaar varianten van bastaardpaella´s. Maar vandaag mogen we ons aan de échte vergrijpen..

Na de lunch toeren we langs de promenade. De zomervakantie is begonnen. Het strand  is goed bezet en lonkt. Maar voor een strandvakantie kunnen we net zo goed in Malaga blijven. We trekken ons terug in onze koele hotelkamer. Als de zon onder is en de thermometers in de stad nog steeds vijfendertig graden aangeven maken we een wandeling door het Turiapark. Het is een park dat is aangelegd in de lange rivierbedding die, kilometers lang, dwars door de stad loopt. Na een dramatische overstroming in 1957 is de rivier omgeleid naar buiten de stad. Vandaag de dag is het Turiapark een bruisende ontmoetingsplek voor wandelaars, keuvelende oudjes,  spelende kinderen en sportievelingen die hun conditie op peil willen houden. Om de avond af te sluiten, drinken we een glas bier in een motorbar met de naam Route 66, die toevallig op ons pad komt.

20150704_141220     20150704_214940     20150704_115403

Op dag drie van de reis heeft de motor vrijaf. Vandaag wandelen we naar het centrum om ons culturele niveau op peil te brengen. Valencia is een gemoedelijke stad, je kunt eigenlijk alles te voet bezoeken. De wandeltocht is niet zwaar omdat de stad geen heuvels of hellingen kent. Het valt ons op dat Valencia veel minder schoon is dan Malaga. Het budget voor stadsreiniging is de afgelopen jaren blijkbaar aan ´andere doelen´ besteed.

Via de stierenvechterarena lopen we naar de oude Carmenwijk. We bezoeken het schitterende authentieke treinstation waar het lijkt of de tijd stil is blijven staan en drinken de typische aardamandelmelk (horchata) bij een stalletje in het indrukwekkende gebouw van de overdekte markthallen (Mercat Central). De eeuwenoude Carmenwijk is gelegen tussen twee stadwallen, die van de Moslims en de Christenen. Een wandeling door een doolhof van straatjes geplaveid met keien voert ons, via middeleeuwse gebouwen, naar andere tijden en toont ons de meest verrassende hoekjes.

20150704_111835     20150704_124047     20150704_111701

Valencia is gezellig. Om onze vermoeide voeten te ontzien pakken we de metro naar de Malva Rosa om opnieuw een paella te proberen. Tja, we zijn in Valencia en we laten ons de kans om de kunst van de kok af te kijken niet ontlopen. Dit keer bezoeken we restaurant La Pepica. In het ,meer dan,  honderd jaar oude restaurant draven obers af en aan met paellapannen en borden met de meest uiteenlopende soorten visgerechten. De blauw met witte decoratie bevestigt dat alles hier op de is zee gericht. Ik voel de sfeer van weleer en in gedachte zie ik keurig opgedofte dames met enorme hoeden met veren en pluimen bescheiden van hun spijs knabbelen. Grote dichtgemetselde gaten aan het plafond zijn het bewijs dat hier in vervlogen tijden kroonluchters en loom draaiende ventilators hebben gehangen.

Onze keuze valt op een voorgerecht van gebakken visseneieren ( huevas de merluza) en een zwarte, in inktvisinkt gebakken, paella ( paella negra). Je moet alles een keer proberen in je leven nietwaar? De fles Rueda die we er bij besteld hebben smaakt uitstekend. Echter, over smaak valt niet te twisten, de zwarte paella is zonder meer lekker maar haalt het niet bij onze smaakexpeditie van de vorige dag. Het ambachtelijke sinaasappelijs van het huis maakt veel goed. Casa Carmela blijft met stip bovenaan staan, mede door de persoonlijke gemoedelijke bediening die ik bij Pepica mis. De siësta roept, we nemen een even een time-out.

20150704_163233     20150704_163407     20150712_150119

De eeuwenoude cultuur in de binnenstad van Valencia staat in uniek contrast met de futuristische Ciudad de la Arte y las Ciencias ( de stad der kunst en wetenschappen). Bij het bezoek waan ik me in de verre toekomst. Indrukwekkende architectuur die ontworpen is door de Valenciaanse Santiago Calatrava. Al kun je je wel de vraag stellen of het vele geld dat deze bouwwerken hebben gekost niet beter ergens anders aan besteed had kunnen worden.

Helaas staat het grootste aquarium van Europa, dat lijkt op het geraamte van een enorme walvis, in de steigers wegens renovatie. Een kolosaal mensenoog met de naam L´hemisferique staart me aan vanuit het water, het blijkt een 3D-bioscoop te zijn. Het avondlicht geeft de impressie een nog onwerkelijker karakter. Via de Turiatuinen wandelen we terug naar het hotel en als we daar om elf uur arriveren, blijkt de bar al gesloten. Er rest ons niet anders dan een flesje water uit de minibar te drinken en vroeg te gaan slapen.

20150704_212156     20150704_212529     20150704_212245

Voor dag vier hadden we oorspronkelijk het plan nog een paar musea te bezoeken. Het warme, drukkende weer doet ons echter besluiten ons motortenue aan te trekken en af te zakken richting Elche. De zinderende hitte laat het asfalt spiegelen. De goudgele zon zorgt voor temperaturen tegen de veertig graden. Via binnenwegen die ons langs heuvels met sinaasappelboomgaarden en dennenbossen leiden bereiken we binnen twee uur de stad Elche. We hebben een eenvoudig hotel gereserveerd aan de rand van de stad. Dit doen we in de regel eigenlijk altijd, in verband met de parkeermogelijkheid voor de motor. Op de weg naar het hotel hebben we een Amerikaans restaurant gezien waar een ijzeren plaat met Route 66 stoer in de wind heen en weer bungelt. Met zoveel rijstkorrels in ons maag zijn we toe aan iets stevigs. We bestellen  een flinke entrecote en knabbelen aan knapperig gebakken aardappeltjes met barbecuesaus die op een omvangrijk bord als voorgerecht geserveerd worden. Even laten we onze culinaire begeertes varen en doen we ons tegoed aan een versterkend maal. Morgen hebben we immers zeshonderd kilometer voor de boeg.

Elche, de plaats waar ooit het borstbeeld La Dama (uit de vierde eeuw voor Christus) werd aangetroffen, is  een gebied dat gefascineerd raakte door de middeleeuwse verschijning van een wonder genaamd Misteri, dat duizenden palmbomen zaaide, kweekte en verzorgde en die altijd nog de schaduw bieden waaronder het dagelijkse leven van de bewoners haar gang gaat. Kortom, het grondgebied, dat twee keer voorkomt op de Werelderfgoedlijst van de Unesco, kan niet anders dan een gebied van nuances en contrasten zijn. Eerlijk gezegd geloof ik dat de stad een beetje onterecht geniet van valse roem. La Dama de Elche pronkt al jaren in het Nationaal Museum in Madrid. Een schamele foto van de dame prijkt op een groot gehavend bord op een plein waar we onze dorst lessen, voordat we een wandeling maken door de immense exotische palmentuin ( El Palmeral).

20150705_163058     20150705_201937               dama

De laatste dag van de tour is aangebroken. Als we met ronkend motorgeraas de garage verlaten, voelen we onmiddellijk de hitte door onze pakken heen branden. Het klinkt onwaarschijnlijk maar is wel degelijk waar. De motoruitrusting beschermt niet alleen tegen eventuele verwondingen die motorrijders kunnen oplopen tijdens een onverwachte glijpartij, ze beschermen ook tegen uitdroging. Drijfnat druipend in ons eigen zweet stoppen we iedere twee uur om water te drinken. De vroegtijdige hittegolf maakt onze tocht iets zwaarder dan we hadden verwacht. Ik ben opgelucht ben ik als we via Spanje´s grootste fruittuinen in Murcia en de gigantische groentekwekerijen van Almeria  Andalusië weer binnenkomen. Voor de lunch maken we een stop in Salobreña, net voor de overgang van de provincie Granada naar Malaga. Aan het einde van de boulevard parkeren we de motor en vissen we de handdoeken onderuit de motortassen. De motor ruikt stal. Maar hij moet nog even geduld hebben.

Om de geslaagde tour af te sluiten bestellen we gegrilde sardientjes (espeto) die we laten zwemmen in een verrukkelijke ijskoude witte Protos. Eten is een noodzaak, maar lekker eten is een voorrecht, en bewust eten is een kunst. Dan is het moment aangebroken om huiswaarts te gaan. Na een laatste duik in de Mediterranée tuffen we tegen zonsondergang naar Malaga. Onze trouwe tweewieler brengt ons tuffend thuis.

20150706_152740     20150706_153739     

Met speciale dank aan:

  • http://www.turisvalencia.es voor alle informatie en goede tips
  • Hotel Abba Action in Valencia voor de kannen weldadig citroenwater met ijs bij aankomst en de perfecte bedden van 2.20 x 2.00 meter.
  • Mijn Motoso (partner) die mij op onze betrouwbare Custom Yamaha de buitengewone plekjes van Spanje laat zien en ons altijd weer veilig thuis brengt.

 

 

 

 

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in blog over spanje, leven in spanje, spanje, vakantie naar spanje. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s